Historia Klasztoru Hieronimitów: Ponadczasowa opowieść o architekturze i kulturze

Klasztor został zbudowany na istniejącym kościele poświęconym Santa Maria de Belém. Jego celem było udzielanie pomocy marynarzom przepływającym przez te wody, których utrzymywali mnisi należący do Zakonu Chrystusowego. Kościół został zainaugurowany przez króla Manuela, z planami rozszerzenia terenu na klasztor. W 1507 roku rozpoczęła się budowa klasztoru, która trwała przez 100 lat. Stolica Apostolska otrzymała zadanie budowy i zaangażowała architekta Diogo de Boitaca do zaprojektowania klasztoru. Zastosował styl architektoniczny, który stał się znany jako manueliński.

Król Manuel sfinansował cały projekt z bogactw zgromadzonych dzięki podatkom i importowi przypraw. Ze względu na dużą dostępność funduszy, architekt miał pełną swobodę w tworzeniu ekstrawaganckich projektów. Kluczowym materiałem konstrukcyjnym był złoty wapień zwany calcário de lioz. W 1517 roku Hiszpan Juan de Castillo przejął kierownictwo nad budową i projektem, zmieniając styl manueliński na styl architektoniczny zwany platereque. Do dekoracji klasztoru dodano srebrne naczynia, a także rzeźby w głównej kaplicy i na chórze. Zobaczysz wiele renesansowych wpływów w architekturze, która pochodzi z tego okresu.

Gdy Hiszpania i Portugalia stały się jednym imperium portugalskim, proces budowy wyczerpał fundusze z 1580 roku. Po 100 latach ukończono budowę klasztoru Hieronimitów. Król Hiszpanii Filip uczynił klasztor królewskim pomnikiem pogrzebowym, umożliwiając wejście członkom rodziny królewskiej i mnichom hieronimitom. Wraz z uzyskaniem przez Portugalię niepodległości w 1640 roku, na terenie klasztoru wybudowano grobowce wielu członków rodziny królewskiej.

W 1755 r. trzęsienie ziemi w Lizbonie uszkodziło wysoki chór i balustradę. Uszkodzenia były jednak nieznaczne i zostały natychmiast naprawione. W tym okresie malarz Henrique Ferreira otrzymał zlecenie namalowania obrazów królów Portugalii, które zostaną umieszczone w Sala dos Reis (Sala Królów). W klasztorze pojawiły się złote płytki na sufitach, freski przy klatkach schodowych oraz różne inne dodatki.

W tym czasie zakończono prace renowacyjne, które trwały do 1860 roku pod nadzorem Rafaela Silvy e Castro, Domingosa Parente da Silvy i J. Colsona. W tym okresie klasztor Hieronimitów przeszedł szereg przebudów, w wyniku których zburzono Salę Królów i inne części klasztoru. Architekci dodali elementy włoskiej scenografii, dachy w kształcie piramid oraz wieże. Aby upamiętnić czwartą setną rocznicę wizyty Vasco da Gamy w Indiach, rzeźbiarz Costa Mota dokonał renowacji grobowców odkrywcy.

W tym czasie podjęto wiele projektów. W planach było również Narodowe Muzeum Przemysłu i Handlu, ale nie udało się go ukończyć. Zostało ono zastąpione przez Muzeum Etnologiczne Portugalii. Do 1924 r. Costa Mota dalej przebudowywał klasztor wraz z projektantami Abelem Mantą i Ricardo Leone. Do konstrukcji dodano okna witrażowe, udoskonalając styl projektu. Prezydent Óscar Carmona został pochowany w Sala do Capítulo w 1951 roku. W 1963 r. w zachodnim skrzydle zainaugurowano działalność Muzeum Morskiego Portugalii, w którym można oglądać skarby znalezione podczas wypraw morskich.